Geophagus Surinamensis

Geophagus surinamensis, akvaryumculuğun en eski ve en bilinen toprak yiyen adlarındandır. Sarımsı–zeytin gövdesinde pul sıraları boyunca uzanan ince kırmızı–turuncu çizgiler, gövde ortasında koyu bir leke ve sırt yüzgecinde kırmızı ile mavi desenler bulunur. Olgun bireylerde sırt ve kuyruk yüzgeçlerinin uçları iplik gibi uzar.

Önemli bir not: Bilimsel incelemeler gerçek G. surinamensis'in yalnızca Surinam ve Fransız Guyanası'nda yaşadığını gösterdi. Mağazalarda "surinamensis" diye satılan balıkların çoğu aynı gruptaki G. altifrons, G. proximus ya da başka Amazon türleridir. Bakımları neredeyse aynıdır; ama renk ve boy farklılık gösterebilir.

Surinam ve Fransız Guyanası'nın kıyıya akan nehirlerinde, kumlu dipli ve orta akıntılı kesimlerde gruplar hâlinde yaşar. Kumu ağzına alıp eleyerek böcek larvaları, küçük kabuklular ve bitki artıklarını yer.

• Hacim: 4–6 bireylik grup için en az 400 litre ve 180 cm uzunluk.
• Zemin: İnce, yuvarlak kum zorunludur; açık kum alanı geniş tutulmalı.
• Dekor: Kenarlarda kökler ve yuvarlak taşlar. Sert yapraklı bitkiler ve köklere bağlı epifitler uygundur.
• Su: Yumuşak–orta sert, hafif asidik ve çok temiz su; haftada %30–50 değişim.

Hepçildir. Batan küçük granül ve tablet yemler temel olsun; dondurulmuş kan kurdu, artemia, misis ve sebzeli yemlerle çeşitlendirin. Günde 2–3 küçük öğün önerilir.

Barışçıl ve sosyaldir. Grup içinde sırt yüzgecini açarak yapılan gösterişli atışmalar görülür ama yaralanma nadirdir. Sakin yapısı nedeniyle hızlı ve iştahlı balıklarla birlikte tutulduğunda yem yarışında geride kalabilir; besleme sırasında gözetin.

Uygun arkadaşlar: Severum, uaru, festivum, melek balığı, Satanoperca türleri, iri tetralar, plekolar, corydoras.

Kaçının: Agresif Orta Amerika çiklitleri, kaba zemin, küçük karidesler.

En az 4, tercihen 6 bireylik grup hâlinde tutulur. Grup büyüdükçe davranışları daha doğal ve gösterişli olur. Üremeye hazır çift geçici olarak küçük bir alanı savunur.

Gecikmeli ağız kuluçkacısıdır. Yumurtalar temizlenmiş bir taşa bırakılır ve bir süre açıkta korunur; ardından larvalar ebeveynin ağzına alınır. Serbest yüzen yavrular gece ya da tehlike anında yine ağza sığınır. Yavrular artemia nauplii ile beslenir.

• Delik hastalığı (HLLE): Yüksek nitrat ve kötü su koşullarında.
• Solungaç tahrişi: Kaba zeminden.
• Bakteriyel enfeksiyon: Taşıma stresi sonrası; yeni gelenleri karantinaya alın.

Dışarıdan güvenilir ayrım yoktur. Erkekler genellikle biraz daha iri ve yüzgeç uzantıları daha uzundur. Kesin ayrım papilla ile yapılır.