Satanoperca Jurupari

Satanoperca jurupari, Güney Amerika'nın "toprak yiyen" (eartheater) çiklitlerindendir. Uzun ve eğimli burnu, başın yukarısına yerleşmiş gözleri ve altın–kahverengi gövdesiyle tanınır. Gün boyu kumu ağız dolusu alır, içindeki küçük canlıları ayıklar ve kumu solungaçlarından geri bırakır.

Adının "şeytan" anlamına gelmesine karşın son derece barışçıl bir balıktır. Ticarette bu adla satılan balıkların bir kısmı aslında çok benzer görünen Satanoperca leucosticta'dır; bakımları aynıdır.

Amazon havzasında yavaş akan nehirlerin kumlu kıyılarında, göllerde ve su basmış alanlarda gruplar hâlinde yaşar. Dip genellikle ince kum ve yaprak birikintisidir; su yumuşak, hafif asidik ve sıcaktır.

• Hacim: 4–6 bireylik grup için en az 300 litre ve 150 cm uzunluk.
• Zemin: Mutlaka ince ve yuvarlak taneli kum. Çakıl ağız ve solungaçlara zarar verir, beslenmeyi engeller.
• Dekor: Geniş açık kum alanı, kenarlarda kökler ve büyük taşlar. Sert yapraklı ya da köke bağlı bitkiler uygundur; ince köklü bitkiler eşelenmeden zarar görebilir.
• Su: Nitrata duyarlıdır; haftada %30–40 değişim ve güçlü ama yumuşak akıntılı filtre.

Hepçildir; doğada kumdaki küçük kabukluları, larvaları ve bitki artıklarını yer. Batan küçük granül ve tabletleri temel alın; dondurulmuş kan kurdu, artemia, misis ve sivrisinek larvası ile çeşitlendirin. Yemin dibe ulaşması önemlidir. Günde iki–üç küçük öğün tek büyük öğünden iyidir.

Barışçıl ve sosyaldir; grup içinde küçük atışmalar dışında kavga görülmez. Ürkek olabilir; gürültülü ve agresif arkadaşlar yanında saklanır.

Uygun arkadaşlar: Melek balığı, discus (sıcak su ortak), severum, uaru, festivum, orta–büyük tetralar, corydoras, Ancistrus.

Kaçının: Agresif Orta Amerika çiklitleri, çakıl zeminli akvaryumlar, küçük karidesler.

Grup hâlinde tutulmalıdır; en az 4, tercihen 6 birey. Tek başına tutulan jurupari çekingen olur ve rengini kaybeder. Grup içinde zamanla bir çift ayrılır ve üreme sırasında küçük bir alanı savunur.

Gecikmeli ağız kuluçkacısıdır: Çift yumurtalarını temizlenmiş bir taşa bırakır ve birkaç gün korur. Yumurtalar açılmaya yakın ya da açılınca ebeveynler larvaları ağızlarına alır. Yavrular serbest yüzmeye başladıktan sonra da bir süre tehlike anında ebeveynin ağzına sığınır. Yavrular artemia nauplii ile beslenir.

• Delik hastalığı (HLLE): Bu cinste yaygındır; yüksek nitrat ve aktif karbon kalıntısıyla ilişkilendirilir.
• Ağız ve solungaç tahrişi: Kaba zeminden.
• İştahsızlık: Çoğu zaman kötü su kalitesinin ilk işaretidir.

Dışarıdan güvenilir bir ayrım yoktur. Erkekler bazen daha iri olur ve yüzgeç uzantıları daha uzundur. Kesin ayrım yalnızca yumurtlama sırasında papillaya bakılarak yapılır.